Print this post Print this post

Τράμπ, λόγω ελλείψεως κάτι καλύτερου

Phil Eiger Newmann, Don’t Tread on Us, 2020.

942 λέξεις

Μετάφραση από τα Γαλλικά: Greg Johnson
Μετάφραση από τα Αγγλικά: Lohengrin

English translation here

Οι προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ πλησιάζουν γρήγορα. Προσωπικά, θέλετε να επανεκλεγεί ο Donald Trump; Θα σας ευχαριστούσε μια δεύτερη θητεία αυτού του προέδρου, μόνον και μόνον για να δείτε την έκφραση στα πρόσωπα των αντιπάλων του, Αμερικανών και Ευρωπαίων;

Alain de Benoist: Θα ήθελα την επανεκλογή του, αλλά ένεκα απουσίας εναλλακτικής, ένεκα ελλείψεως κάτι καλύτερου. Όπως γνωρίζετε, αυτός ο χαρακτήρας δεν με ενθουσιάζει τόσο πολύ. Δεν με ενοχλεί τόσο πολύ αυτό, για το οποίο αποδοκιμάζεται συνήθως (το στυλ του, η ωμότητά του, η χυδαιότητά του), γιατί, αντιθέτως, νομίζω ότι αυτό αρέσει σε πολλούς Αμερικανούς σε αυτόν, κάτι το οποίο αρνούμασθε να καταλάβουμε από αυτή την πλευρά του Ατλαντικού. Περισσότερο είναι το πρόγραμμά του που μου φαίνεται νεφελώδες, η εξωτερική πολιτική του είναι κατά τη γνώμη μου απεχθής, και ο άνθρωπος είναι ακατάλληλος να ηγηθεί αυτού που παραμένει (τουλάχιστον προσωρινώς) η ηγετική δύναμη του κόσμου. Υπάρχουν ουσιαστικά μόνον τρεις πραγματικοί αρχηγοί κρατών στον σημερινό κόσμο: ο Βλαντιμίρ Πούτιν, κληρονόμος της πρώην Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ο Σι Τζινπίνγκ, κληρονόμος της πρώην κινεζικής αυτοκρατορίας και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος επιδιώκει να ανασυστήσει την παλαιά Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να έχει κάποια ποιοτικά χαρακτηριστικά. Γιατί, λοιπόν, να τον υποστηρίξω; Διότι ο Joe Biden είναι εκατό φορές χειρότερος. Όχι εξαιτίας της άνοστης και βαρετής προσωπικότητός του, αλλά εξαιτίας όλων όσων αντιπροσωπεύει: το Κατεστημένο, το Βαθύ Κράτος, την υποταγή στην κυρίαρχη ιδεολογία, την φιλο-μεταναστευτική θέση, τον προοδευτισμό, τον διεθνοποιημένο καπιταλισμό, την πολιτική ορθότητα, το Black Lives Matter, τα mainstream μέσα ενημερώσεως, εν συντομία, αυτήν την αποτρόπαια Νέα Τάξη, την οποίαν εκπροσώπησε η μάγισσα Χίλαρι Κλίντον πριν από τέσσερα χρόνια. Προκειμένου να σταματήσω τον Τζό Μπάιντεν και την σύντροφό του Kamala Harris (η οποίος θα είχε σοβαρές πιθανότητες να τον διαδεχθεί κατά την διάρκεια της τετραετίας του), θα ψήφιζα ακόμη και τον Μίκυ Μάους!

Έχει όμως ο Τράμπ πιθανότητες να κερδίσει;

Alain de Benoist: Έτσι πιστεύω. Έχω πει συχνά ότι πρέπει να κάνουμε διάκριση μεταξύ του ανδρός και του φαινομένου Ντόναλντ Τραμπ, το οποίο είναι πάνω απ ‘όλα ένα λαϊκίστικο αντανακλαστικό αμφισβητήσεως οτιδήποτε εκπροσωπεί το Κατεστημένο. Ο Τραμπ είναι αμφισβητήσιμος, αλλά ο Τραμπισμός είναι ένα άλλο θέμα. Συνολικώς, θα μπορούσαμε να το συγκρίνουμε με αυτό που αποκαλούμε εδώ «περιφερειακή Γαλλία». Οι Αμερικανοί είναι εξαιρετικά διαφορετικοί από τους Ευρωπαίους (πολύ περισσότερο από ό, τι πιστεύουν οι τελευταίοι), αλλά το βασικό μοτίβο είναι το ίδιο: οι λαϊκές τάξεις εναντίον των παγκοσμιοποιημένων ελίτ, οι εγκατεστημένοι έναντι των μετακινούμενων, ο λαός εναντίον των πολιτών του κόσμου, η βάση εναντίον της κορυφής.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα, αυτή η αντίθεση έχει κρυσταλλωθεί σε δύο μπλοκ που δεν μιλούν ούτε καν μεταξύ τους. Και στις δύο πλευρές, δεν θέλουν πλέον να κερδίσουν απλώς τις εκλογές, αλλά να καταστρέψουν τους αντιπάλους τους. Θέλετε έναν αποκαλυπτικό, ακόμη και εντυπωσιακό αριθμό; Το 15% των Ρεπουμπλικανών και το 20% των Δημοκρατών πιστεύουν ότι η Αμερική θα ήταν καλύτερη, εαν οι αντίπαλοί τους «πέθαιναν». Άνευ προηγουμένου. Η πολιτική έχει αλλάξει. Οι πολιτικοί στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν θέτουν πλέον υποψηφιότητα για το αξίωμα διαφημίζοντας τις δεξιότητές τους, αλλά ως γυναίκες, ως ομοφυλόφιλοι, ως Αφροαμερικανοί, ως Ισπανόφωνοι κ.λπ. Η πολιτική ταυτότητας, που τροφοδοτείται από την πολιτική ορθότητα, έχει αναλάβει τα πάντα. Αυτό σημαίνει ότι τα πολιτικά ζητήματα υποτάσσονται τώρα σε πολιτιστικά και ανθρωπολογικά ζητήματα.

Για τον λόγον αυτόν, σε αντίθεση με αυτό που συνέβαινε στο παρελθόν (όταν τα προγράμματα των Ρεπουμπλικανών και των Δημοκρατικών θα μπορούσαν να φανούν λίγο πολύ δυσδιάκριτα, ειδικά σε εμάς), όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι αυτές οι προεδρικές εκλογές θεωρούνται από τους Αμερικανούς ως εξαιρετικά σημαντικές (το 87% μιλάει για ένα μη αναστρέψιμο σημείο καμπής), και συγκεκριμένα υπάρχουν ελάχιστοι αναποφάσιστοι μεταξύ τους. Αυτός είναι, επίσης, ο λόγος, για τον οποίον οι δύο υποψήφιοι δεν επιδιώκουν τόσο να υφαρπάξουν τους υποστηρικτές των αντιπάλων τους, όσο να εδραιώσει ο καθένας το δικό του στρατόπεδο. Και αυτός είναι επίσης ο λόγος για τον οποίο το πρώτο debate μεταξύ Τράμπ και Μπάιντεν τελείωσε με ανταλλαγή προσβολών και με (λεκτική) βία ακόμα αδιανόητη εδώ. Είτε κερδίσει ο Τραμπισμός είτε η Νέα Τάξη, διακυβεύονται διαφορετικές κοσμοθεωρίες.

Ποια μαθήματα μπορούμε να αντλήσουμε από αυτά τα τέσσερα χρόνια του Τραμπισμού; Η επανεκλογή του θα ήταν καλή είδηση ​​για τις Ηνωμένες Πολιτείες και, κυρίως, για τη Γαλλία και την Ευρώπη;

Alain de Benoist: Τα μαθήματα είναι δύσκολο να εκτιμηθούν. Ο Τραμπ είναι αναμφισβήτητα καλύτερος από ό, τι λένε οι αντίπαλοί του, αλλά χειρότερος από ό, τι λένε οι υποστηρικτές του. Καθώς ο Τραμπ αφιέρωσε αρκετό χρόνο ξεφεύγοντας από τις παγίδες που του έστηναν οι εχθροί του, και το έκανε μόνο με την συνεχή μετακίνηση μεταξύ «συμβούλων» από αντίπαλα στρατόπεδα, είναι επιπλέον δύσκολο να γνωρίζουμε, ποιες πρωτοβουλίες είναι πραγματικά δικές του.

Όσον αφορά στην εξωτερική πολιτική του — το μόνο πράγμα που πρέπει να μας ενδιαφέρει — το ρεκόρ του είναι πραγματικά κακό. Ο Τραμπ προφανώς αντιπαθεί την Ευρώπη, και ξεχωρίζει από τους προκατόχους του μόνον επειδή δεν το κρύβει. Αρχικώς προσπάθησε να προσεγγίσει την Ρωσία με την ελπίδα να την απομακρύνει από μια συμμαχία με την Κίνα, αλλά παραιτήθηκε, επειδή έχει κατηγορηθεί επανειλημμένως, ότι «υπηρετεί τους Ρώσους». Ο κύριος εχθρός του είναι η Κίνα. Ευνοεί τον άξονα Ουάσιγκτον-Ριάντ-Τελ Αβίβ, ο οποίος ικανοποιεί τους νεοσυντηρητικούς καθώς και τους ευαγγελικούς, αλλά είναι εντελώς αντίθετος πρός τα ευρωπαϊκά συμφέροντα. Αλλά με τον Τζό Μπάιντεν, αυτό θα είναι ακόμη χειρότερο. Θυμηθείτε τι εμπιστεύτηκε ο Φρανσουά Μιτερράν στον Georges-Marc Benamou: «Είναι σκληροί, οι Αμερικανοί, είναι αδηφάγοι. Θέλουν αδιαμφισβήτητη εξουσία στον κόσμο. Η Γαλλία δεν το γνωρίζει, αλλά βρισκόμασθε σε πόλεμο με την Αμερική. Ναι, ένας μόνιμος πόλεμος, ένας ζωτικός πόλεμος, ένας οικονομικός πόλεμος, ένας πόλεμος προφανώς χωρίς θάνατο, ωστόσο ένας πόλεμος μέχρι θανάτου».

 

This entry was posted in North American New Right and tagged , , , , . Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Post a Comment

Your email is never published nor shared.
 
Comments are moderated. If you don't see your comment, please be patient. If approved, it will appear here soon. Do not post your comment a second time.
 
Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  • Our Titles

    White Identity Politics

    The World in Flames

    The White Nationalist Manifesto

    From Plato to Postmodernism

    The Gizmo

    Return of the Son of Trevor Lynch's CENSORED Guide to the Movies

    Toward a New Nationalism

    The Smut Book

    The Alternative Right

    My Nationalist Pony

    Dark Right: Batman Viewed From the Right

    The Philatelist

    Novel Folklore

    Confessions of an Anti-Feminist

    East and West

    Though We Be Dead, Yet Our Day Will Come

    White Like You

    The Homo and the Negro, Second Edition

    Numinous Machines

    Venus and Her Thugs

    Cynosura

    North American New Right, vol. 2

    You Asked For It

    More Artists of the Right

    Extremists: Studies in Metapolitics

    Rising

    The Importance of James Bond

    In Defense of Prejudice

    Confessions of a Reluctant Hater (2nd ed.)

    The Hypocrisies of Heaven

    Waking Up from the American Dream

    Green Nazis in Space!

    Truth, Justice, and a Nice White Country

    Heidegger in Chicago

    The End of an Era

    Sexual Utopia in Power

    What is a Rune? & Other Essays

    Son of Trevor Lynch's White Nationalist Guide to the Movies

    The Lightning & the Sun

    The Eldritch Evola

    Western Civilization Bites Back

    New Right vs. Old Right

    Lost Violent Souls

    Journey Late at Night: Poems and Translations

    The Non-Hindu Indians & Indian Unity

    Baader Meinhof ceramic pistol, Charles Kraaft 2013

    Jonathan Bowden as Dirty Harry

    The Lost Philosopher, Second Expanded Edition

    Trevor Lynch's A White Nationalist Guide to the Movies

    And Time Rolls On

    The Homo & the Negro

    Artists of the Right

    North American New Right, Vol. 1

    Some Thoughts on Hitler

    Tikkun Olam and Other Poems

    Under the Nihil

    Summoning the Gods

    Hold Back This Day

    The Columbine Pilgrim

    Confessions of a Reluctant Hater

    Taking Our Own Side

    Toward the White Republic

    Distributed Titles

    Reuben

    The Node

    The New Austerities

    Morning Crafts

    The Passing of a Profit & Other Forgotten Stories

    Gold in the Furnace

    Defiance